W swoim eseju Heinrich Heine zastanawia się nad losem grecko-rzymskich bóstw po nadejściu chrześcijaństwa. Zamiast odejść w zapomnienie, potężni niegdyś bogowie zostali zmuszeni do życia na wygnaniu, ukrywając się pośród ludzi. Apollo trudni się pasterstwem, Mars został najemnikiem, a Hermes przewozi dusze. Sam Jowisz zostaje odnaleziony jako starzec na arktycznej wyspie, z głębokim smutkiem wspominający dawne czasy i ruinę swego świata. Jedynie Neptun i Pluton pozostali w swoich żywiołach. Heine z wielkim współczuciem przygląda się temu upadkowi dawnej wielkości, snując refleksje nad końcem pewnej epoki i przemianą wiary.