Sokrates konfrontuje Klitofonta z pogłoskami o jego krytyce Sokratesa i pochwałach pod adresem Trasymacha. Klitofont częściowo prostuje te zarzuty, deklarując podziw dla protreptycznych mów Sokratesa, które skutecznie rozbudzają pragnienie cnoty i sprawiedliwości. Jednakże, wyraża on głęboką frustrację brakiem konkretnych metod i definicji, które miałyby pomóc w faktycznym osiągnięciu tych wartości. Zarzuca Sokratesowi i jego towarzyszom, że potrafią jedynie zachęcać do cnoty, lecz nie oferują praktycznej drogi do jej realizacji. Klitofont szuka precyzyjnej wiedzy o tym, jak ulepszyć duszę, i stawia Sokratesowi wyzwanie: jeśli nie wskaże on tej drogi, Klitofont uzna go za przeszkodę w dążeniu do prawdziwej sprawiedliwości.