W pierwszej połowie XX wieku reżyser teatralny Giennadij Panfiłowicz staje przed pilnym zadaniem: musi w jeden dzień przygotować do wystawienia nową, rewolucyjną sztukę dramaturga Dymogackiego pt. „Багровый остров” (Purpurowa Wyspa), zanim krytyk opuści miasto. Akcja tej sztuki przenosi widza na odległą Rdzenną Wyspę, gdzie czerwonoskórzy tubylcy szykują się do buntu przeciwko panowaniu białych „arapów” i ich króla Sizi-Buzi. Liderzy powstania, Kaj-Kum i Farra-Tette, zostają schwytani, a przebiegły minister Kiri-Kuki, prowadząc podwójną grę, zawiera układy z przybyłym na jachcie lordem Glenarvanem, którego interesują lokalne perły. Po tragicznej śmierci króla Sizi-Buzi w wyniku erupcji wulkanu, Kiri-Kuki zręcznie przejmuje władzę, ogłasza się władcą „Purpurowej Wyspy” i deklaruje „socjalizm”. Jednak jego egoistyczne motywy szybko stają się widoczne, a na horyzoncie pojawiają się nowe wyzwania, zagrażające jego świeżo zdobytej pozycji.