„Gargantua” François Rabelais opowiada o życiu tytularnego giganta, którego narodziny z ucha matki, Gargamelle, po obfitej uczcie z flaczków, są zaledwie preludium do serii ekstrawaganckich wydarzeń. Imię Gargantua nadaje mu ojciec, Grangousier, słysząc, jak gigant domaga się picia tuż po przyjściu na świat. Początkowe, nieefektywne wykształcenie, prowadzone przez sofistów, sprawia, że Gargantua staje się otępiały, lecz jego ojciec szybko powierza go humanistycznemu nauczycielowi Ponokratesowi. Wyruszają do Paryża, gdzie olbrzymi rozmiar Gargantui i jego klaczy prowadzą do komicznych incydentów, takich jak wylesienie Orleanu czy zalanie Paryżan moczem, a także zabranie dzwonów katedry Notre-Dame, co rodzi konflikt z uczonymi. Równocześnie wybucha wojna Picrocholeńska, absurdalny konflikt między królem Picrocholem a Grangousierem, zapoczątkowany przez błahe spory o ciastka. Gargantua wraca, by bronić ojczyzny, wspierany przez energicznego mnicha Brata Jana. Opowieść śledzi jego podróż,