Młody książę, wędrując, pragnie osiągnąć niebo. Za radą starego żebraka porzuca swoje książęce szaty, przyjmuje proste ubranie i wyrusza na siedmioletnią podróż pełną ubóstwa i pokory, odmawiając sobie wszelkich bogactw. Gdy po latach powraca do ojczyzny, nikt go nie rozpoznaje – ani słudzy, ani bracia odmawiają mu wstępu do zamku. Nawet jego własna matka, nieświadoma prawdziwej tożsamości syna, jedynie z litości pozwala mu zamieszkać pod schodami jako obcemu. W ten sposób książę cierpi w samotności i upokorzeniu, wygnany z własnego domu i pozbawiony uznania swojej prawdziwej pozycji.