Pewien książę podczas swojej wędrówki spogląda w niebo, pragnąc się tam dostać. Za radą starego żebraka porzuca swoje książęce szaty, przywdziewa jego odzież i wyrusza na siedmioletnią tułaczkę, zrzekając się wszelkich dóbr materialnych. Po powrocie do domu, nikt go nie rozpoznaje – ani słudzy, ani bracia odmawiają mu wstępu do zamku. Jedynie matka, nieświadoma jego prawdziwej tożsamości, litując się nad nim, pozwala mu zamieszkać pod schodami. Tam, w skrajnej nędzy i zapomnieniu, książę cierpi głód i chłód, a jego siły słabną z każdym dniem. W obliczu rosnącego osłabienia, prosi o ostatnią posługę, nie zdradzając, kim jest.