Dziewiętnastoletnia Maria, osierocona w dzieciństwie, z powodu ubóstwa rodziny od siódmego roku życia jest przeznaczona do klasztoru i życia zakonnego w klauzurze. Niespodziewana epidemia cholery zmusza ją do opuszczenia murów klasztornych i powrotu do rodzinnego domu na Monte Ilice. Tam, po raz pierwszy w życiu, doświadcza smaku wolności, uroku natury i ciepła rodzinnego, kontrastującego z szarością konwentu. Okres tej nieznanej dotąd beztroski przerywa spotkanie z Nino, młodym mężczyzną, w którym Maria zakochuje się bez pamięci. Jej serce rozdziera konflikt między ziemską miłością a nieuchronnym przeznaczeniem. Macocha, przeczuwając jej uczucia, usiłuje odseparować ją od Nino, przypominając o obowiązku powrotu do zakonu. Maria pogrąża się w wewnętrznym rozdarciu, walcząc między nowo odkrytym szczęściem a narzuconą przyszłością, co fatalnie wpływa na jej zdrowie i stan ducha.