„Storia degli Italiani, tom 14 (z 15)” autorstwa Cesare Cantù to relacja historyczna napisana pod koniec XIX wieku. Tom ten koncentruje się na kontekście społeczno-politycznym Włoch w latach 1830-1846, szczegółowo opisując aspiracje i intrygi różnych państw włoskich oraz ich władców w czasach znaczących zmian i niepokojów. Narracja bada ewolucję rządów w miejscach takich jak Toskania i Neapol oraz próby liberalnych reform na tle presji rewolucyjnych w Europie. Otwarcie tego tomu wprowadza w temat, przedstawiając refleksje na temat harmonii, która zapanowała w Toskanii po rewolucjach 1831 roku, głównie pod rządami Wielkiego Księcia Ferdynanda III. Poprzez szczegółową analizę jego administracji, Cantù zauważa zasługi stopniowych reform Ferdynanda i jego wysiłki na rzecz integracji nowoczesności w zarządzaniu Toskanią. Jednakże narracja uwypukla również trwające napięcia polityczne, wpływy Austriaków i różnorodne nastroje społeczne przejawiające się w całych Włoszech. Autor przedstawia różnorodne postaci historyczne i omawia złożoność krajobrazu politycznego, kładąc podwaliny pod wydarzenia, które ostatecznie doprowadziły do zjednoczenia Włoch.