„Le donne dei Cesari” Guglielma Ferrero to opracowanie historyczne napisane na początku XX wieku. Książka bada role i wpływy kobiet w burzliwym okresie starożytnego Rzymu, szczególnie między śmiercią Juliusza Cezara a upadkiem Nerona. Ferrero zagłębia się w złożoność życia kobiet, zwłaszcza wybitnych postaci, które odegrały znaczące role w kształtowaniu wydarzeń historycznych i dynamiki władzy w Cesarstwie Rzymskim. Wstęp do dzieła przedstawia kontekst, podkreślając rzadkość i wpływ postaci kobiecych w narracji historycznej zdominowanej przez mężczyzn. Ferrero wprowadza ideę, że tradycyjna historiografia często trywializowała te kobiety, tworząc zromantyzowane opowieści zamiast ujawniać ich znaczące, choć często tragiczne, historie. Podkreśla konieczność ponownego rozważenia tych narracji, aby odkryć bardziej zniuansowane zrozumienie wkładu kobiet w rzymskie społeczeństwo i życie polityczne, wskazując, że ich historie są zarówno istotne, jak i bogate w dramatyzm wykraczający poza zwykłe legendy czy mitologię.