„Storia degli Italiani, tom 15” autorstwa Cesare Cantù to dzieło historyczne napisane pod koniec XIX wieku. Tom ten prawdopodobnie zgłębia językową i kulturową ewolucję języka włoskiego oraz jego początki, przedstawiając teorie dotyczące rozwoju włoskiego języka wernakularnego z łaciny. Analizuje wpływ różnych dialektów i języków obecnych we Włoszech, badając historyczne przemiany, które ukształtowały współczesny włoski. Wstęp do tego dzieła stanowi wprowadzenie do nauki o językach i procesie komunikacji międzyludzkiej. Rozpoczyna się od omówienia fizjologicznych i intelektualnych warunków niezbędnych do rozwoju języka, podkreślając różnice między ludźmi a zwierzętami. Cantù przedstawia trzy główne teorie dotyczące ewolucji języka włoskiego, rozważając historyczne zmiany z łaciny do języka wernakularnego. Podkreśla znaczenie śledzenia zmian językowych w czasie, sugerując, że włoski wyłonił się naturalnie z łaciny, a nie nagle pod wpływem zewnętrznym, co przygotowuje grunt pod głębsze b