„Dziennik wędrowca (Od pustyni do Morza Lodowatego)” Antonia Beltramelliego to narracja podróżnicza napisana na początku XX wieku. Książka eksploruje tematykę nostalgii i tożsamości z perspektywy głównego bohatera, wędrowca, którego doświadczenia i refleksje ilustrują zderzenie kultur Wschodu i Zachodu, a także osobiste historie straty i tęsknoty. Autor zaprasza czytelników w podróż od pustyń Wschodu po regiony polarne, zachęcając do głębokiej eksploracji różnorodnych krajobrazów i ludzkich doświadczeń napotkanych po drodze. Na początku narracji autor przedstawia nam postać wędrowca, na którego głęboki wpływ mają wspomnienia o rodzinie, zwłaszcza o jego wuju Giovannim, żołnierzu, który zginął podczas kampanii napoleońskich. Ten rodzinny wątek nadaje ton refleksjom bohatera nad przeszłością i naturą wygnania, ukazując jego podziw zarówno dla heroicznych, jak i tragicznych postaci w historii jego rodziny. W miarę rozwoju historii podróż wędrowca prowadzi go do Tunezji, gdzie obserwuje żywe, lecz złożone współdziałanie lokalnej kultury z wpływami europejskimi, ucieleśniając swoje poczucie tożsamości, jednocześnie zmagając się z nostalgią za minioną epoką. Początek oddaje esencję podróży jako zarówno fizycznej wędrówki, jak i eksploracji wewnętrznego krajobrazu człowieka.