„Con Garibaldi alle porte di Roma: (1867) Ricordi e note” autorstwa Antona Giulia Barriliego to relacja historyczna spisana pod koniec XIX wieku. Dzieło to jest refleksją nad wydarzeniami towarzyszącymi kampanii wyzwolenia Rzymu podczas wyprawy Garibaldiego w 1867 roku, oddając ducha i uczucia osób zaangażowanych w ten kluczowy rozdział zjednoczenia Włoch. Narracja przedstawia głównie perspektywę nienazwanego protagonisty i jego towarzyszy, którzy stawiają czoła wyzwaniom swojej misji. Początkowa część książki wprowadza czytelnika w wspomnienia autora dotyczące desperackiej, a zarazem żarliwej tęsknoty za wspieraniem wysiłków Garibaldiego w celu wyzwolenia Rzymu spod kontroli papieskiej. Narrator opowiada o trudnościach opuszczenia Genui w obliczu nadzoru władz, przedstawiając obawy związane z rządowymi restrykcjami i pilność odczuwaną przez tych, którzy pragnęli dołączyć do walki. Przygotowując się do wyruszenia w podróż, rozważa o swoich towarzyszach i ich odwadze, jednocześnie barwnie ilustrując krajobrazy, napięcia polityczne i osobiste refleksje towarzyszące ich przedsięwzięciu. Mieszanka przygody, osobistych zmagań i towarzystwa nadaje ton wzruszającej eksploracji historycznego heroizmu na tle kluczowego momentu na drodze Włoch do zjednoczenia.