„Con Garibaldi alle porte di Roma: (1867) Ricordi e note” Antona Giulio Barriliego to relacja historyczna napisana pod koniec XIX wieku. Dzieło to jest odzwierciedleniem wydarzeń towarzyszących kampanii mającej na celu wyzwolenie Rzymu podczas wyprawy Garibaldiego w 1867 roku, oddając ducha i uczucia tych, którzy brali udział w tym kluczowym rozdziale zjednoczenia Włoch. Narracja przedstawia przede wszystkim perspektywę nienazwanego bohatera i jego towarzyszy, którzy stawiają czoła wyzwaniom swojej misji. Początkowa część książki wprowadza czytelnika w wspomnienia autora o desperackiej, a zarazem żarliwej tęsknocie za wsparciem wysiłków Garibaldiego w celu wyzwolenia Rzymu spod kontroli papieskiej. Narrator opowiada o trudnościach opuszczenia Genui w obliczu inwigilacji władz, przedstawiając obawy dotyczące restrykcji rządowych i poczucie pilności wśród tych, którzy pragnęli dołączyć do walki. Przygotowując się do podróży, rozmyśla o swoich towarzyszach i ich odwadze, jednocześnie barw