„Racconti incredibili e credibili” Enrica Panzacchiego to zbiór opowiadań napisanych pod koniec XIX wieku. Dzieło to gromadzi serię narracji, które łączą to, co prawdopodobne, z tym, co niezwykłe, zgłębiając ludzkie emocje, relacje i sytuacje społeczne z nutą psychologicznej subtelności. Opowiadania zdają się koncentrować na intymnych momentach pasji, tęsknoty, osobistej realizacji oraz napięciu między rzeczywistością a fantazją. Powracającymi postaciami w tych początkowych opowieściach są wrażliwi młodzi artyści, kochankowie, którym pisane jest rozstanie, oraz osoby zmagające się ze złożonością miłości, zazdrości i przeznaczenia. Początek zbioru przedstawia kilka odrębnych historii i scen, z których każda ma własny zestaw postaci i emocjonalne podteksty. Najpierw poznajemy młodego skrzypka, który komunikuje swoją miłość do kruchej dziewczyny mieszkającej w tym samym budynku językiem muzyki, co kończy się cichym, wzruszającym rozstaniem. Inna historia opowiada o niemożliwej tęsknocie d