„Memorie di Emma Lyonna, tom 1/8” Aleksandra Dumasa to powieść historyyczna napisana w połowie XIX wieku. Fikcjonalizuje ona wyznania oraz wzloty i upadki Emmy Lyon (Lady Hamilton), śledząc jej drogę od ubóstwa i urody do wpływów i wyrzutów sumienia. Przedstawiona jako wspomnienia na łożu śmierci, odkryte przez księdza, historia koncentruje się na głosie Emmy pośród admirałów, królowych i skandali. Spodoba się czytelnikom ceniącym intymne portrety sławnych postaci oraz niebezpieczne meandry ambicji. Początek narracji przedstawia zimową scenerię w północnej Francji, gdzie ksiądz zostaje zaprowadzony do nadmorskiej chaty, aby pocieszyć umierającą Angielkę, której towarzyszy córka. Otoczona przez kontrastujące oznaki luksusu i niedostatku – w tym portrety odznaczonego jednookiego bohatera marynarki wojennej i promiennej młodej kobiety – chora błaga o boskie miłosierdzie, ujawnia się jako Lady Hamilton i wręcza księdzu klucz do swojego manuskryptu zatytułowanego „Moje Życie”. Ksiądz wraca z sakramentami, chrzci ją, a ona umiera spokojnie; tekst następnie przechodzi do jej wspomnień. Emma wspomina dzieciństwo pełne trudów w Walii, opiekę nad owcami ze swoim psem Blackiem, krótką przygodę w szkole dla dziewcząt dzięki darowi mecenasa oraz wstyd związany z jej wydaleniem po jego śmierci. Jako guwernantka w surowym purytańskim domu odkrywa morze i poznaje malarza Romneya oraz światową Arabellę, którzy obaj kuszą ją obietnicami Londynu – pieniędzmi za pozowanie i posadą towarzyszki. Rozdarta między ostrzeżeniami a pragnieniami, zachęcana przez odważną przyjaciółkę Amy i chłopca o imieniu Dick, Emma postanawia uciec: pisze listy pożegnalne i o północy wymyka się w stronę bramy ogrodu, by rozpocząć swoją ucieczkę. (To jest automatycznie wygenerowane streszczenie.)