„La vita nell'esercito : Novelle militari” A. Olivieri Sangiacomo to zbiór krótkich opowiadań wojskowych napisanych pod koniec XIX wieku. Maluje on wielowymiarowy portret życia włoskiej armii – na kampanii, w koszarach, w biurze poborowym i w mieście – łącząc humor, sentyment i tragedię. Poprzez żywe scenki śledzi losy oficerów, poborowych, cywilów i kochanków uwikłanych w obowiązek, pragnienia, koleżeństwo i przeznaczenie. Otwarcie zbioru przedstawia szybki ciąg opowieści. Najpierw spersonifikowana szabla toledańska opowiada o swoim wykucie, wojennej chwale, eleganckiej mediolańskiej renowacji i tragicznym końcu jako relikwia po tym, jak młody huzar, który ją nosi, ginie w bitwie. Następnie dowcipny oficer-narrator przygląda się dekadzie kawalerskiego życia w „umeblowanych pokojach”, wyśmiewając pokusy właścicielek i pułapki wynajmowanych pomieszczeń. „Gran rapporto” z Nowego Roku ukazuje pułkowe rytuały, plotki z odbierania poczty i ostre nagany pułkownika dotyczące mundurów. Neapolitański szkic staje się mroczny, gdy aresztowany kapral wymyka się, aby spotkać się ze swoją ukochaną i zostaje ugodzony nożem przez jej zazdrosnego męża-rybaka. Następnie pojawiają się sceny z poboru w Barletcie: badania lekarskie, „handel końmi” w kwestii przydziałów, matki tłoczące się przy bramach, chaotyczne wydawanie ekwipunku i łzawe pożegnanie pociągu. Wreszcie, wieczór pożegnalny w małym miasteczku, gdzie grają orkiestry, odbywają się bankiety i przemówienia, podczas gdy pułk przygotowuje się do zmiany garnizonu. (To jest automatycznie wygenerowane streszczenie.)