„Le mie cinque giornate : Messina 28 dicembre 1908 - 1° gennaio 1909” autorstwa Espero to spisane w pierwszej osobie wspomnienia naocznego świadka z początku XX wieku. Książka opisuje pięć wstrząsających dni po niszczycielskim trzęsieniu ziemi w Mesynie, koncentrując się na gehennie matki pośród zniszczeń, ognia, głodu i chaosu, gdy ta walczy, by dotrzeć do swojej córki i przeżyć. Narracja rozpoczyna się od czułego pożegnania na dobranoc między narratorką a jej córką Alfridą, po czym rozpętało się piekło, gdy trzęsienie ziemi zrujnowało ich dom. Wraz z mężem Giovannim przedziera się przez ciemność i gruzy, by odkryć, że pokój dziecka zniknął w nicości. Pośród daremnych poszukiwań, obojętnych przechodniów, współczującego niemieckiego marynarza i niezawodnej pomocy ich służącego Nino, matka kurczowo trzyma się kilku uratowanych pamiątek, szukając jednocześnie ratunku. Zmuszeni do wejścia na przepełniony prom, są świadkami ognia pochłaniającego resztki hotelu Trinacria — prawdopodobnego miejsca śmierci Alfridy — znosząc noce pełne dymu, pragnienia i wrogości. Krótkie przebłyski nadziei pojawiają się wraz z wiadomościami od przyjaciół, resztkami jedzenia i próbami wysłania wiadomości do krewnych. Zesłani na brzeg, znoszą brutalną, przepełnioną podróż pociągiem do Katanii i w końcu znajdują schronienie u kuzynów, gdzie opieka i telegram potwierdzający bezpieczeństwo ich drugiej córki przynoszą im kruchą, ciężko wywalczoną pociechę.