„Moje pięć dni: Mesyna 28 grudnia 1908 - 1 stycznia 1909” autorstwa Espero to wspomnienia naocznego świadka, napisane w pierwszej osobie na początku XX wieku. Książka opisuje pięć wstrząsających dni po niszczycielskim trzęsieniu ziemi w Mesynie, koncentrując się na gehennie matki wśród ruin, ognia, głodu i chaosu, gdy ta walczy, by dotrzeć do swojej córki i przetrwać. Narracja rozpoczyna się od czułego pożegnania na noc między narratorką a jej córką Alfridą, by następnie rozpaść się, gdy trzęsienie ziemi burzy ich dom. Razem z mężem Giovannim przedziera się przez ciemność i gruzy, tylko po to, by odkryć, że pokój dziecka zniknął w nicości. Poprzez daremne kopanie, obojętnych przechodniów, współczującego niemieckiego marynarza oraz niezłomną pomoc ich służącego Nina, trzyma się kilku ocalonych pamiątek, szukając jednocześnie pomocy. Zmuszeni do wejścia na zatłoczony prom, są świadkami pożaru pochłaniającego resztki Hôtel Trinacria – prawdopodobnego miejsca śmierci Alfridy – znosząc noce