„Eloiza, czyli zbiór listów oryginalnych” to pierwsze angielskie tłumaczenie „Nowej Heloizy” szwajcarskiego filozofa Jeana-Jacques’a Rousseau. Napisana w formie listów powieść opowiada o zakazanej miłości pomiędzy wywodzącym się z klasy średniej nauczycielem o nazwisku St. Preux a jego arystokratyczną uczennicą, tytułową Eloizą. Poprzez komentarze różnych bohaterów na temat tego międzyklasowego romansu, utwór porusza prekursorskie tematy, takie jak pozycja społeczna, seks przedmałżeński, autonomia kobiet oraz definicja cnoty. Materiały wstępne zawierają metafikcyjny dialog, w którym Rousseau debatuje nad moralną wartością swojego dzieła, a także notę tłumacza i ówczesną recenzję z paryskiego czasopisma. Powieść składa się z czterech tomów. Pierwszy i drugi tom idealizują pełnych pasji młodych kochanków, którzy ostatecznie są zmuszeni się rozstać. Tomy trzeci i czwarty ukazują losy bohaterów po latach. Eloiza jest już oddaną żoną i matką, podczas gdy St. Preux wyruszył w morze. Spotykają się ponownie w wiejskiej posiadłości Eloizy i na przykładzie jej gospodarstwa domowego przedstawiają wyjątkową wizję domowego szczęścia. Zaskakujące i kontrowersyjne zakończenie powieści skłania czytelników do zmierzenia się z jej głównymi tematami i pytaniami. Książka ta dotyczy zakazanej miłości pomiędzy średnio sytuowanym nauczycielem o nazwisku St. Preux a jego arystokratyczną uczennicą, tytułową Eloizą.