„Tragedia pokoju: Od Wersalu do Ruhry” Guglielma Ferrero to zbiór esejów politycznych i analiz historycznych, napisany na początku XX wieku. Praca bada europejskie uregulowania po I wojnie światowej, dowodząc, że upadek starych monarchii pozostawił próżnię legitymizacji, którą wypełniły brutalna siła, karne namiętności i sprzeczne cele. Analizuje Wersal poprzez takie tematy jak reparacje, rozbrojenie, zmieniające się granice i nieudana obietnica Ligi Narodów, zestawiając idealizm Wilsona z polityką siły Clemenceau. Książka prawdopodobnie koncentruje się na tym, jak pokój zawarty bez jasnych zasad ryzykuje utrwalenie konfliktu od Francji po Zagłębie Ruhry. Wstęp do tej pracy przedstawia tezę Ferrero: wojna zakończyła się ruiną monarchicznego porządku Europy, ale zwycięzcy, kierowani resentymentem i „chimerą nieograniczonej władzy”, nie zdołali zastąpić go rozsądnymi zasadami, pozostawiając siłę, by rządziła tam, gdzie autorytet umarł. W „Le baionette e l’idea” nazywa wojnę „milionami ba