"Tragedia pokoju: Od Wersalu do Zagłębia Ruhry" Guglielma Ferrero to zbiór esejów politycznych i analiz historycznych napisanych na początku XX wieku. Praca bada europejskie porozumienie po I wojnie światowej, argumentując, że upadek starych monarchii pozostawił próżnię legitymizacji, którą wypełniły brutalna siła, niszczycielskie namiętności i sprzeczne cele. Książka analizuje Wersal poprzez tematy takie jak reparacje, rozbrojenie, zmieniające się granice i niedoręczona obietnica Ligi Narodów, zestawiając idealizm Wilsona z polityką siły Clemenceau. Prawdopodobnym celem książki jest pokazanie, jak pokój zawarty bez jasnych zasad grozi utrwaleniem konfliktu od Francji po Zagłębie Ruhry. Wstęp do tego dzieła przedstawia tezę Ferrero: wojna zakończyła się ruiną monarchicznego porządku Europy, ale zwycięzcy, napędzani resentymentem i „chimerą nieograniczonej władzy”, nie zdołali zastąpić go rozsądnymi zasadami, pozostawiając siłę do rządzenia tam, gdzie zginęła władza. W „Bagnetach i idei” nazywa wojnę „milionami bagnetów szukających idei”, ostrzegając, że obietnice z 1848 roku pojawiają się ponownie w zniekształconej formie i że pokój będzie chaosem, jeśli instytucje i granice nie zostaną odbudowane. Krytykuje poleganie Clemenceau na zbrojeniach i sojuszach zamiast na prawdziwych gwarancjach międzynarodowych, wątpiąc w trwałość jakiegokolwiek czworoprzymierza i nalegając, aby pióro zastąpiło miecz. Relacjonując z Paryża, odnotowuje obsesję na punkcie reparacji, chaos sprzecznych celów oraz niebezpieczeństwo rozbrojenia i upokorzenia Niemiec, jednocześnie tworząc państwa buforowe i granice pozbawione zgody. Europejską sztukę rządzenia określa mianem „nowego dzieciństwa”, przeciwstawia trzeźwą legitymizację Wiednia napoleońskiej improwizacji, gani Europejczyków za oczekiwanie niekończących się „cudów” amerykańskich, a ten wstępny fragment kończy, zwracając uwagę na paradoks wielkich nieobecnych – Rosji i Niemiec – których cień dominuje nad pokojem.