„Pompeje” Candido Augusto Vecchiego to dzieło fikcji historycznej, napisane pod koniec XIX wieku. Rekonstruuje ono życie codzienne, wiarę i politykę w starożytnych Pompejach, wykorzystując wyobraźnię archeologiczną i inscenizowane sceny historyczne. Narracja śledzi losy różnych mieszkańców Pompei – kapłanów, wyzwoleńców, urzędników i rolników – przemieszczających się od świątyń, przez forum, aż po pola, łącząc barwne szczegóły rytualne z krytyką społeczną i ludzkim dramatem. Początek książki przedstawia metodę autora ożywiania przeszłości, następnie rozwija się nocna scena, w której wyzwoleniec konsultuje się z etruskim wieszczem, ujawniając sztuczki wróżenia i ofiar. Wielki publiczny rytuał w świątyni Jowisza podczas wojny sprzymierzeńczej ukazuje panikę, przepych i zwątpienie, osiągając punkt kulminacyjny w szczerej wymianie zdań między dwoma kapłanami na temat ograniczeń bogów i potrzeby ludzkiej odwagi, podczas gdy kampanie Sulli omijają Pompeje, wyrocznia Izydy podnosi na duchu tłum, a miejskie uroczystości stają się surowe i ziemskie; rozdział kończy się intymną śmiercią młodego Pompejanina, przywiezionego do domu z pola bitwy. Narracja następnie przenosi się na wieś, gdzie Vestorio Tucca i jego syn odwiedzają weterana Coecilio Casellę i zwiedzają winnice, sady i gaje oliwne, co tworzy zwięzły, praktyczny obraz kampanijskiego rolnictwa i stanowi humanitarny kontrast dla surowości Katona. Książka kończy się prostym posiłkiem, wizytą w bibliotece i wzruszającą ceremonią wyzwolenia, która potwierdza charakter i wspólnotę.