„Pompei” Candido Augusto Vecchiego to powieść historyczna napisana pod koniec XIX wieku. Rekonstruuje codzienne życie, wiarę i politykę w starożytnych Pompejach poprzez archeologiczną wyobraźnię i inscenizowane sceny historyczne. Narracja śledzi losy różnych mieszkańców Pompejów – kapłanów, wyzwoleńców, urzędników i rolników – poruszających się od świątyń, przez forum, po pola, łącząc żywe szczegóły rytualne z krytyką społeczną i ludzkim dramatem. Otwarcie książki przedstawia metodę autora na ożywienie przeszłości, a następnie ukazuje nocną scenę, w której wyzwoleniec konsultuje się z etruskim wieszczem, demaskując sztuczki wróżbiarstwa i ofiar. Wielki publiczny rytuał w świątyni Jowisza podczas wojny społecznej ukazuje panikę, przepych i zwątpienie, osiągając punkt kulminacyjny w szczerej wymianie zdań między dwoma kapłanami na temat ograniczeń bogów i potrzeby ludzkiej odwagi, podczas gdy kampanie Sulli omijają Pompeje, wyrocznia Izydy podnosi na duchu tłum, a miejskie uroczystości s