"Il Cantico: powieść" Antonia Beltramelliego to powieść napisana na początku XX wieku. Opowiada o Duccio della Belli, dumnym, zubożałym młodzieńcu, który po śmierci matki odrzuca społeczną hipokryzję i szuka wolności pod przewodnictwem wędrowca Omera. Osadzona w scenerii włoskich wsi i miasteczek lagunowych, rozważa kwestie godności, ubóstwa i siły miłości, sugerując nowe uczucie w jaśniejącej postaci Serenelli. Początek powieści przedstawia Duccio pełniącego zaciętą, samotną wartę przy łożu śmierci matki, odrzucającego fałszywą litość sąsiadów, podczas gdy jedynie Omero oferuje cichy, prawdziwy szacunek; o świcie matka umiera. Wkrótce potem Duccio rezygnuje ze swojej poniżającej posady urzędnika, pomaga chłopskiej matce i córce (Pavona) znaleźć pomoc prawną dla ich uwięzionego krewnego, a po gorzkim spotkaniu z hipokrytycznym krewnym postanawia zerwać więzy ze swoją przeszłością. Z pomocą Omera sprzedaje wszystko, wyrusza w drogę i, wyczerpany, lecz uszczęśliwiony wolnością, dociera do Comacchio, gdzie schronienie znajduje u starego przyjaciela rybaka, Giovanniego della Nave. Narracja następnie skupia się na świecie lagunowym i przedstawia córkę Giovanniego, Serenellę — eteryczną, opanowaną postać — sugerując krótką przerwę w wędrówkach Duccia i nowy prąd emocjonalny budzący się w nim.