„Pani Inger z Östrot” Henrika Ibsena to sztuka napisana w połowie XIX wieku. Akcja osadzona jest w XVI-wiecznej Norwegii, jest to dramat historyczny pełen intryg politycznych i moralnych rozliczeń, skupiający się wokół pani Inger, jej córki Eliny, duńskiego dworzanina Nilsa Lykkego oraz wygnanego szlachcica Olafa Skaktavla, podczas gdy narasta bunt, a plotki o dziedzicu Sturego niepokoją region. Dzieło bada, jak prywatne poczucie winy i ambicje zderzają się z narodowymi nadziejami, a potężna matriarchini jest zmuszona wybierać między rozwagą a buntem. Otwarcie sztuki ukazuje Östrot nocą podczas burzy: służba plotkuje o upadku Norwegii i czarno ubranej postaci nawiedzającej dwór, podczas gdy chłopi domagają się broni, by dołączyć do powstania dalekarlijskiego. Pani Inger początkowo ulega, a następnie nagle wstrzymuje ich odjazd, gdy tajny list ostrzega o przybyciu gościa, co wywołuje zacięte starcie z Eliną dotyczące dawnych kompromisów, siostry poświęconej dla politycznego małżeństwa i innej zrujnowanej przez uwodziciela. Obdarty nieznajomy okazuje się Olafem Skaktavlem, który nalega na podjęcie działań, gdy duński wysłannik, Nils Lykke, przybywa z gładkimi obietnicami i ukrytym planem uwięzienia pretendenta Sturego; Inger odpiera jego ataki, inscenizując nawet próbną „zatrutą czarę”, by ujawnić zarówno duńską, jak i krajową nieufność. Akt III rozpoczyna się dumnym sprzeciwem Eliny, gdy Lykke próbuje ją oczarować i usprawiedliwić się, zamieniając ich nocne spotkanie w napięty pojedynek nienawiści, perswazji i niespokojnych uczuć. (Jest to automatycznie wygenerowane streszczenie.)