„I simboli : in rapporto alla storia e filosofia del diritto, alla psicologia…” Guglielma Ferrero to publikacja naukowa napisana pod koniec XIX wieku. Esej ten bada, w jaki sposób symbole wyłaniają się z ludzkiej psychologii i potrzeb społecznych, łącząc je z rozwojem prawa, religii, języka i instytucji. Przedstawia ideę, że symbolicznymi praktykami rządzą zasady najmniejszego wysiłku umysłowego i inercji mentalnej, co ma realne konsekwencje dla sprawiedliwości, polityki i błędów zbiorowych. Otwarcie dzieła stanowi krótka przedmowa, definiująca książkę jako wstępne badanie i wskazująca „Saggio sui segni” Paolo Marzolo jako główne źródło inspiracji, jednocześnie argumentując, że zrozumienie symboliki może łagodzić niesprawiedliwości społeczne wynikające ze słabości intelektualnych. Wstęp rozwija dwie nadrzędne zasady: ludzie unikają wysiłku umysłowego (prawo najmniejszego wysiłku) oraz umysł jest bierny, chyba że zostanie pobudzony przez bodźce zmysłowe; uwaga jest rzadka i męcząca, wię