„Wybrzeże Kości Słoniowej” Emilia Salgariego to powieść przygodowa napisana pod koniec XIX wieku. Koncentruje się ona wokół Alfredo Lusarno, sycylijskiego myśliwego i plantatora na Wybrzeżu Kości Słoniowej, oraz jego towarzysza Antao, którzy stykają się z afrykańską dziką przyrodą i budzącymi strach wojownikami Dahomeju po porwaniu młodszego brata Alfredo. Opowieść obiecuje niebezpieczeństwa dżungli i rzek, zdradę oraz osobistą zemstę z wodzem Dahomeju Kalanim i jego Amazonkami. Początek powieści zastaje Alfredo i Antao polujących na hipopotamy na rzece Ousme, kiedy ukryty obserwator i odległe strzały zwiastują niebezpieczeństwo w pobliżu farmy Alfredo. Po zabiciu szarżującego hipopotama dostrzegają szpiega, używają atrap „ciał”, aby zmylić prześladowców, i spieszą do lasu, gdzie Alfredo zabija lamparta, ratując ranną młodą Amazonkę z Dahomeju. Przyznaje ona, że jej grupa została wysłana, aby schwytać Alfredo i zaatakować jego farmę na rozkaz Kalaniego. Śpiesząc z powrotem, spotykają służącego, który potwierdza, że farma została splądrowana i spalona, a brat Alfredo, Bruno, został uprowadzony. Krótka retrospekcja ujawnia nienawiść Kalaniego i jego dojście do władzy, co skłania Alfredo do ślubowania ratunku i poszukania pomocy u króla Tofy. O świcie wracają do rannej Amazonki, która zgadza się za nimi podążać, podczas gdy oni opatrują jej rany i przygotowują swój następny ruch.