„La figlia di Jefte” Felicego Cavallottiego to jednoaktowa komedia sceniczna napisana pod koniec XIX wieku. Sztuka koncentruje się na małżeństwie, wierności i kobiecej pomysłowości, wykorzystując biblijny obraz córki Jeftego jako metaforę dobrowolnego opóźnienia i moralnej próby młodej panny młodej. Hrabia Mario Alberi poślubia naiwną Emmę, aby zapewnić sobie spadek, choć sam jest związany z efektowną baronową Arsenią di Villalba. W noc poślubną Emma, wciąż dziewczyna sercem, z baśniami i pobożnymi opowieściami głęboko w sobie, prosi Mario o dwa miesiące czystości, cytując córkę Jeftego jako swój wzór; Mario, niespokojny i kuszony przez Arsenię, zgadza się. Podczas gdy dowcipny przyjaciel Sarchi obserwuje z boku, pozorna niewinność Emmy maskuje bystrą strategię: delikatnie rządzi domem, utrzymuje Mario na dystans, a następnie zaprasza Arsenię do siebie. W olśniewającym odwróceniu losów Emma wydaje się odmieniona — elegancka, elokwentna i namiętna — publicznie głosząc ideał całkowitej, ufnej miłości i subtelnie upokarzając swoją rywalkę, aż Mario, całkowicie zdobyty, klęka u jej stóp. Po odejściu Arsenii w furii, Emma cytuje historię Jeftego, koronuje się „wieńcem ofiary” i obejmuje Mario, sygnalizując koniec ślubowanego opóźnienia i triumf lojalnej, inteligentnie kierowanej miłości. (To jest automatycznie wygenerowane streszczenie.)