„Córka Jeftego” Felice Cavallottiego to jednoaktowa komedia sceniczna napisana pod koniec XIX wieku. Sztuka koncentruje się na małżeństwie, wierności i kobiecej pomysłowości, wykorzystując biblijny obraz córki Jeftego jako metaforę świadomie podjętej zwłoki i próby moralnej młodej panny młodej. Hrabia Mario Alberi poślubia naiwną Emmę, by zabezpieczyć spadek, mimo że jest związany z efektowną baronową Arsenią di Villalba. W noc poślubną Emma, wciąż dziewczęca w sercu, z bajkami i pobożnymi opowieściami w ręku, prosi Mario o dwa miesiące czystości, powołując się na córkę Jeftego jako swój wzór; Mario, niespokojny i kuszony przez Arsenię, zgadza się. Podczas gdy dowcipny przyjaciel Sarchi obserwuje z boku, pozorna niewinność Emmy skrywa sprytną strategię: łagodnie zarządza domem, utrzymuje Mario na dystans, a następnie zaprasza Arsenię w odwiedziny. W olśniewającej zmianie sytuacji Emma jawi się odmieniona – elegancka, elokwentna i pełna żaru – publicznie głosząc ideał całkowitej, ufnej