„Amore nell'arte” Iginio Ugo Tarchettiego to zbiór opowiadań napisanych pod koniec XIX wieku. Bada on złożony związek między miłością a sztuką, przeciwstawiając wzniosłe ideały cielesnemu pożądaniu i konwencjom społecznym. Pierwsze opowiadanie skupia się na utalentowanym muzyku Lorenzo Alviatim, którego dążenie do piękna – i do niemożliwej, oczyszczonej miłości – popchnęło jego i jego otoczenie w stronę cierpienia i obsesji.

Początek zbioru przedstawia przyjaźń narratora ze szkolnych lat z uderzającym Lorenzem w Valenzie, osadzoną na tle żywych scen doliny Padu. Lata później ponownie się spotykają, a Lorenzo wyznaje, że sztuka przyćmiła miłość ziemską; opowiada o swoim rozczarowującym romansie z Reginą i o czułej więzi z chorującą Adalgisą, której gasnące życie budzi w nim rzadkie, zidealizowane oddanie. Następnie narrator, poprzez listy, śledzi upadek Lorenza: niezdolny do zjednoczenia idealnego piękna z ciałem, przenosi pożądanie na czyste formy (Wenus Medycejska) i popada w rujnującą autoabsorpcję i szaleństwo. Sekcja kończy się, gdy nowa opowieść, „Riccardo Waitzen”, rozpoczyna się epigrafem i pytaniami o wyobraźnię oraz zatartą granicę między fantazją a rzeczywistością. (Jest to automatycznie wygenerowane streszczenie.)