„Il curato d'Orobio” Giovanniego Viscontiego Venosty to nowela napisana pod koniec XIX wieku. Akcja rozgrywa się w lombardzkiej dolinie i śledzi losy życzliwego wiejskiego księdza, Don Cornelia Sacchiego, który mierzy się ze śmiercią swojego bliskiego przyjaciela, hrabiego Maurizia d’Orsenigo, niepewnym losem córki hrabiego, Cristiny, oraz powrotem podopiecznego Enrica, a wszystko to w otoczeniu wiejskich plotek i duchownych słabości. Łącząc delikatną satyrę życia prowincjonalnego z motywami patriotyzmu, miłosierdzia i rodzącego się uczucia, opowieść koncentruje się na tym, czy lojalność rodzinna i nieoczekiwani dobroczyńcy są w stanie ochronić honor i dom.

Początek utworu śledzi ponury spacer Don Cornelia w dół góry z jego młodym wikarym, nakreślając jego przeszłość jako patrioty z 1848 roku i długą przyjaźń ze zmarłym hrabią. Żywa scena w tawernie przedstawia wieś – sceptycznego lekarza, gadatliwego aptekarza, buńczucznego burmistrza i dwóch kontrastujących księży – podczas gdy krążą plotki o długach hrabiego, a nawet o głosach duchów. Enrico przybywa z zagranicy, opłakuje swojego dobroczyńcę, zwierza się Don Cornelio z ostrożnej nadziei związanej z Cristiną i odjeżdża we łzach, pozostawiając Cristinę cicho poruszoną nowymi uczuciami. W dniach narastających plotek, elegancki agent, Zaccaria Valassina, przynosi wiadomość, że bogata ciotka Cristiny, donna Fulvia d’Orsenigo vedova Sacchi, przejmie długi i zachowa majątek; Don Cornelio, z ulgą, lecz z niepokojem, organizuje podróż, aby towarzyszyć Cristinie na spotkanie z ciotką, podczas gdy nadzieje wioski rosną, a sceptycy szemrają. (To jest automatycznie wygenerowane streszczenie.)