„Marco Polo” Paula Vidala de La Blache to opracowanie historyczne i studium biograficzne napisane pod koniec XIX wieku. Bada ono podróże słynnego Wenecjanina po Azji w szerszym kontekście XIII-wiecznego świata mongolskiego, wyjaśniając, jak powstała jego opowieść i umiejscawiając ją wśród wcześniejszych misji europejskich, które otworzyły kanały między Europą a Dalekim Wschodem.
Wstęp pracy opowiada o dramatycznym powrocie Marco Polo do Wenecji w egzotycznym stroju, zdumieniu, jakie wywołał u niego i jego krewnych, pochodzeniu jego przydomka „Messer Milione” oraz ujawnionym przez niego bogactwie, zanim przejdzie do wątpliwości dotyczących jego historii i zawartej w nich prawdy. Następnie wyjaśnia, jak jego opowieści stały się książką, podyktowaną w genueńskim więzieniu Rustichello z Pizy, co znamienne, po francusku, i szybko rozpowszechnioną w wielu wersjach.
Przechodząc do kontekstu, narracja przedstawia Sołdaję (Sudak) jako czarnomorski port handlowy i zarysowuje strukturę Imperium M