"Aimée" Jacques'a Rivière'a to powieść napisana na początku XX wieku. Jest to intymna, psychologiczna eksploracja miłości, małżeństwa i autodestrukcji, opowiedziana przez nadwrażliwego narratora, którego pragnienie intensywności emocjonalnej burzy jego szczęśliwy związek z Marthe i pociąga go do budzącej respekt narzeczonej – a później żony – jego przyjaciela Georges'a, Aimée. Dzieło koncentruje się na narratorze, Marthe, Georgesie Bourguignonie i Aimée Laval, badając tarcia między pożądaniem, lojalnością a potrzebą cierpienia.

Początek powieści śledzi narratora od dziecięcego podziwu dla kobiet i nieśmiałej, niemal uwielbieniowej zmysłowości, aż do spokojnego małżeństwa z Marthe, które wkrótce wydaje się zbyt gładkie dla jego niespokojnego serca. Zaprzyjaźnia się z Georges'em, przyjacielem rozmiłowanym w przyjemnościach, którego swobodna światowość i krąg rodzinny rozluźniają zahamowania narratora. Kiedy Georges zwierza się z długotrwałych zaręczyn z Aimée, narrator spotyka ją; jej opanowanie początkowo go uspokaja, a następnie obserwuje, jak Georges żeni się z nią i natychmiast zaczyna unikać intensywności jej obecności pod płaszczykiem „wolności”. Gdy Georges oddala się, dumna powściągliwość Aimée nie przyjmuje litości, Marthe wyczuwa zmianę, a narrator czuje się odizolowany od całej trójki, aż przypadkowe lekceważenie ze strony Georges'a wyzwala w nim nagłe, przytłaczające uświadomienie, że kocha Aimée, pogrążając go w bezsenności i gorączkowym zamieszaniu. (Streszczenie wygenerowane automatycznie.)