„Prometeusz źle skowany” André Gide’a to satyryczna nowela napisana pod koniec XIX wieku. Sprytnie przenosi ona Prometeusza do współczesnego Paryża, aby wykpić prywatną moralność, wolną wolę, długi i widowiska publiczne, śledząc losy Prometeusza, gadatliwego kelnera, udręczonego Damoklesa, zadowolonego z siebie Koklesa oraz Zeusa, który został przekształcony w kapryśnego bankiera. Poprzez farsę i alegorię, nowela bada, jak sumienie, przypadek i teatr społeczny oplatają i pochłaniają ludzi.
Początek noweli przedstawia absurdalną scenę na paryskim bulwarze: Zeus, potężny bankier, przeprowadza „bezinteresowny” eksperyment, obdarowując 500 frankami jednego mężczyznę (Damoklesa), jednocześnie policzkując drugiego (Koklesa), podczas gdy cięty w języku kelner wyjaśnia kwestie osobowości, „wolnych czynów” i swoich swatowskich „stołów dla trzech”. Prometeusz przybywa z Kaukazu, wzywa swojego obszarpanego „orła”, by dziobał mu wątrobę przed tłumem w kawiarni, a następnie zostaje na krótko uwięziony, gdzie czule tuczy ptaka. Podczas posiłków Damokles wyznaje, że niezasłużone pieniądze tyranizują go, Kokles rości sobie moralne prawo do swojego cierpienia, a orzeł krystalizuje się jako symbol sumienia, długu lub pożądania, które pożera swojego właściciela. Po zwolnieniu Prometeusz wygłasza ekstrawagancki wykład – „trzeba mieć orła, a każdy go ma” – przeplatany fajerwerkami i sztuczkami; publiczność waha się, a wkrótce Damokles ciężko choruje pod ciężarem swojego nierozwiązanego zobowiązania, podczas gdy Zeus odmawia ujawnienia się. Pod koniec tego wstępnego fragmentu Damokles umiera; na skromnym pogrzebie Prometeusz naucza „niech umarli grzebią umarłych”, opowiada szyderczą przypowieść (o Tityrze, Angeli i fleciście Melibeu), ogłasza, że zabił swojego orła, a następnie urządza radosną ucztę pogrzebową, podczas której dosłownie go zjadają. (To jest automatycznie wygenerowane streszczenie.)