Ameno Kamato autorstwa André Lebeya to mitologiczny poemat prozą, napisany na początku XX wieku. Zakorzeniony w wierzeniach shintoizmu, przekształca kosmiczny kryzys w alegorię wojny, dewastacji i odnowy, gdzie rytuał, taniec i muzyka przywracają harmonię naturze i światło słońca. Opowieść rozpoczyna się w Japonii spustoszona przez niekończącą się wojnę, gdzie natura zamiera, a ciemność Susanoo panuje. Zrozpaczona rozlewem ludzkiej krwi, bogini słońca Amaterasu wycofuje się do zapieczętowanej jaskini, pogrążając świat w nocy. Bogowie zbierają się w rozpaczy; Omoikane przewodzi rytom i inwokacjom, Uzume tańczy na rezonującym brązie, by rozpalić odwagę, a ich wysiłki narastają w wielki, rytmiczny zgiełk. W kulminacyjnym momencie rytuału pojawia się Ameno-Kamato, niosąca harfę naciągniętą trzydziestoma trzema łukami wojennymi; jej muzyka zamienia broń w harmonię, łącząc się z ekstatycznym tańcem Uzume, by nakłonić Amaterasu do odsunięcia kamienia i powrotu. Świt zalewa niebiosa, bogowie i ziemia ożywają, a opowieść kończy się obietnicą, że zdyscyplinowana sztuka i święty rytuał mogą przeobrazić przemoc i ponownie rozpalić kosmiczną równowagę.