„Réflexions sur Stendhal” René Boylesve’a to zbiór refleksji literackich i notatek z lektur, spisanych na początku XX wieku. Jest to dzieło krytyki literackiej, które szkicuje przemyślany, niesystematyczny portret Stendhala jako psychologa namiętności i zaciekle niezależnego obserwatora, rozważając, jak jego wewnętrzna wizja opiera się konwencjom społecznym; prawdopodobny temat to temperament Stendhala, estetyka i etyczno-emocjonalne credo często nazywane „beylizmem”. Książka przechodzi przez zwięzłe, trafne dossier: o paradoksalnej sławie Stendhala i jego samotniczej postawie; o spostrzeżeniach zaczerpniętych z „Życia Henriego Brularda” (nienawiść do bombastyczności, sądy zrodzone z namiętności, włoska żarliwość, romantyczny impuls, który twardnieje w realizm); o „Stendhalu i beylizmie” Léona Bluma (prymat młodzieńczego ja, bohaterowie jako autobiograficzne projekcje, energia zakorzeniona w emocjach, a nie w utylitarnym działaniu, elitarna i sprzeczna logika „beylizmu”, rozróżnienia między rodzajami miłości oraz obrona Juliena Sorela przed zarzutem karierowiczostwa). Boylesve następnie ocenia Sainte-Beuve'a, Taine'a i Bourgeta, chwaląc psychologiczną inwencję Stendhala, jednocześnie korygując krytyczne błędy dotyczące jego „antyspołecznej” metody i życia wewnętrznego. Zamyka zwięzłymi notatkami na temat „Pustelni Parmeńskiej”, podziwiając beztroską odwagę Fabrycego i żywe, malownicze detale, lecz krytykując melodramatyczne zawiłości intrygi i chłód jej efektu emocjonalnego, sugerując, że opowieść zasadniczo rozwiązuje się, gdy Fabrycy zaczyna tęsknić za swoim więzieniem. (To jest automatycznie wygenerowane streszczenie.)