"Sébastien Roch" Octave'a Mirbeau to powieść napisana na początku XX wieku. Opowiada o łagodnym chłopcu z prowincji, którego próżny, dążący do statusu ojciec wysyła do prestiżowego kolegium jezuitów w Bretanii, co staje się pretekstem do krytyki klasowych pretensji, władzy duchowieństwa i kruchości niewinności.
Początek powieści przedstawia słynną szkołę jezuitów w Vannes i bretońskie otoczenie jako żyzny grunt dla kształtowania młodych dusz, następnie przenosi się do Pervenchères, gdzie pompatyczny handlarz galanterią pan Roch marzy o wielkości dla swojego syna. Po początkowej odmowie, zdobywa przyjęcie, powołując się na „umęczonego” przodka i nadmuchując rodową chwałę, jednocześnie wygłaszając napuszone lekcje o hierarchii i potędze jezuitów. Sébastien jest beztroskim, nieskażonym dzieckiem, nagle wstrząśniętym rozstaniem, jednocześnie pociągniętym do nieznanego i go obawiającym się; dryfuje między ponurymi scenami domowymi, czułym, przedwczesnym ciepłem swojej sąsiadki Marguerite i korozyjnymi drwinami swojej ciotki. Gdy zbliża się wyjazd, rozczarowuje się hipokryzją ojca, znosi kłopotliwe rytuały związane z wyprawką i niekończące się przemówienia, i w końcu odjeżdża: ciche pożegnanie na stacji, zaskakująco młody, uprzejmy jezuita, niezręczny ojciec zostawiony na peronie, i chłopiec z niepokojem usadzający się w przedziale pierwszej klasy, gdy rozpoczyna się podróż.