„Sébastien Roch” Octave'a Mirbeau to powieść napisana na początku XX wieku. Opowiada historię łagodnego chłopca z prowincji, którego próżny, dążący do statusu ojciec wysyła do prestiżowego kolegium jezuitów w Bretanii, co staje się początkiem krytyki klasowych pretensji, władzy duchownej i kruchości niewinności. Początek powieści ukazuje słynną szkołę jezuitów w Vannes i bretońskie otoczenie jako podatny grunt do kształtowania młodych dusz, po czym przenosi się do Pervenchères, gdzie pompatyczny właściciel sklepu z artykułami metalowymi, pan Roch, marzy o wielkości dla swojego syna. Po początkowym odrzuceniu, zdobywa on przyjęcie, powołując się na „umęczonego” przodka i wyolbrzymiając rodzinną chwałę, jednocześnie wygłaszając bombastyczne lekcje o hierarchii i potędze jezuitów. Spotykamy Sébastiena jako beztroskie, niewinne dziecko, nagle wstrząśnięte rozstaniem, jednocześnie pociągane i przerażone nieznanym; dryfuje on między ponurymi scenami domowymi, delikatnym, przedwcześnie dojrza