„Magiciens et illuminés” Maurice’a Magre’a to zbiór esejów biograficznych i historycznych, napisanych na początku XX wieku. Praca ta bada życie i legendy ezoterycznych „posłańców” oraz postaci okultystycznych – starożytnych i współczesnych – jednocześnie dowodząc, że mądrość Wschodu wielokrotnie docierała na Zachód, gdzie spotykała się z oporem, była zniekształcana lub prześladowana. Dzieło to łączy historię, mit i polemikę, aby zrehabilitować „niedoskonałych mistrzów” takich jak Apolloniusz z Tiany, katarzy, templariusze, różokrzyżowcy, Nicolas Flamel, Saint-Germain, Cagliostro i Madame Bławatska. Otwarcie książki stanowi żarliwa przedmowa: odwieczna mądrość podróżuje ze Wschodu na Zachód poprzez odważnych, lecz omylnych posłańców, by spotkać się jedynie ze zorganizowaną wrogością i korupcją – walkę, którą Magre przedstawia jako starcie między białymi i czarnymi bractwami, z nadzieją na przyszłe pojednanie. Następnie książka zagłębia się w barwne życie Apolloniusza z Tiany – jego zamożną młodość, wybraną czystość, pitagorejską inicjację w Aegae oraz długą wyprawę do Indii, gdzie mędrcy pod wodzą Iarchasa uczą go nauk okultystycznych i nakładają na niego obowiązek oczyszczania kultu oraz rozsiewania talizmanów ducha; wraca, by sadzić symbole (szczególnie restaurując Palamedesa), podróżuje szeroko, dokonuje uzdrowień i rozpoznań, spiera się z cesarzami i w końcu znika, a jego pycha i teatralność są zestawiane z rygorystyczną etyką i prowadzącym go dajmonem. Refleksyjna interludium zgłębia naturę tego wewnętrznego głosu (od Sokratesa po neoplatonizm), sugerując, że może to być albo wyższa jaźń, albo prawdziwa inteligencja przewodnia. Narracja następnie przechodzi do „nieznanego mistrza” katarów i rozprzestrzeniania się czystej, ascetycznej doktryny po całej Europie, zilustrowanej epizodami zapału i prześladowań (Orlean, Monteforte, Eon de Loudéac, Tanquelin) oraz falą wyrzeczenia i współczucia w Langwedocji. Ten początkowy fragment zamyka kontrastowanie kulturalnego Południa z wrogą Północą oraz wprowadzenie krucjaty albigenskiej, prowadzonej przez Innocentego III i bezwzględnego Szymona de Montfort.