"Le clavecin hanté" Jean Josepha Renauda to zbiór opowiadań napisanych na początku XX wieku. Utwory te łączą w sobie elementy fantastyczne, psychologiczne i kryminalne, przedstawiając sprytne oszustwa, naukowe eksperymenty myślowe oraz ciche tragedie, w których wiara i rzeczywistość zacierają się. Wśród różnorodnych bohaterów znajdziemy przebiegłego wiejskiego przewodnika, genialnego, lecz skazanego na zagładę biologa, czytelnika zahipnotyzowanego „spojrzeniem” węża, a także kochanków i przyjaciół uwięzionych przez honor i pozory.

Zbiór otwiera kilka ostro zarysowanych opowieści: w czasie wojny w Pikardii zezowaty przewodnik Laquinte wabi okupujących bawarskich oficerów do „nawiedzonego” klawesynu, narkotyzuje ich ucztę, udaje ducha Glucka za pomocą pozytywki i kostiumu, co umożliwia francuski nocny atak. Druga historia to spowiedź biologa Athanase'a Gille'a, który udoskonala serum odmładzające i przywraca młodość trzem starcom, lecz odkrywa, że ci zachowują rozczarowany umysł starości; niszczy swoją formułę i popełnia samobójstwo. Kolejna opowieść to historia Harkera Braytona, który mieszkając w domu pełnym gadów, umiera pod wpływem tego, co uważa za żywego węża – później okazuje się, że był to wypchany okaz z mosiężnymi oczami. W delikatnej scence lekarz pociesza umierającą pierwszą miłość swojej żony, mówiąc mu, że ta nigdy nie przestała go kochać – pocieszenie, które ona, wzruszona, przyznaje, że było prawdziwe. Wreszcie, podczas obiadu u bankiera, ogromny diament znika podczas krótkiej przerwy w dostawie prądu; gdy zażądano przeszukania, Neville odmawia poddania się rewizji, aby chronić sekret gospodyni, a detektyw później łapie ją na próbie sprzedaży kamienia – fragment urywa się na ich napiętej konfrontacji.