„Le clavecin hanté” (Nawiedzony klawesyn) Jeana Josepha Renauda to zbiór opowiadań napisanych na początku XX wieku. Utwory te łączą elementy fantastyczne, psychologiczne i kryminalne, przedstawiając sprytne mistyfikacje, naukowe eksperymenty myślowe oraz ciche tragedie, w których zaciera się granica między wiarą a rzeczywistością. Wśród różnorodnych bohaterów znajdziemy przebiegłego wiejskiego przewodnika, genialnego, lecz skazanego na zagładę biologa, czytelnika zahipnotyzowanego „spojrzeniem” węża, a także kochanków i przyjaciół uwięzionych przez honor i pozory. Początek zbioru obejmuje kilka wyraziście zarysowanych historii: w ogarniętej wojną Pikardii zezowaty przewodnik Laquinte wabi okupujących bawarskich oficerów do „nawiedzonego” klawesynu, odurza ich podczas uczty, udaje ducha Glucka za pomocą pozytywki i kostiumu, umożliwiając francuski nocny atak. Druga historia to spowiedź biologa Athanase’a Gille’a, który udoskonala serum odmładzające, przywracając młodość trzem starszym o