„Sainte Thérèse” Louisa Bertranda to biografia religijna i esej krytyczny, napisane na początku XX wieku. Praca przedstawia Teresę z Ávili jako rygorystycznego, klarownego świadka nadprzyrodzoności, sprzeciwiając się racjonalistycznym i medycznym redukcjom, oraz zaprasza szerokie grono czytelników do bezpośredniego poznania jej głosu. Łącząc duchowy portret z kontekstem kulturowym i historycznym, książka przekonuje, że świadectwo Teresy ma głębokie znaczenie dla epoki kuszonej zapomnieniem o transcendencji. Otwarcie książki ukazuje współczesny kryzys sensu poprzez scenę w katedrze Notre-Dame, a następnie proponuje wyznania Teresy jako najbardziej przekonującą odpowiedź na współczesne wątpliwości dotyczące nadprzyrodzoności. Autor odrzuca pseudomedyczne wyjaśnienia mistycyzmu, nalega na odpowiednie przygotowanie i takt w podejściu do takich tematów, a swój cel określa następująco: nie jest to naukowa biografia, lecz analiza świadectwa Teresy jako „posłańca nadprzyrodzoności”. Umiejscawi