„Sainte Thérèse” Louisa Bertranda to biografia religijna i esej krytyczny, napisane na początku XX wieku. Dzieło przedstawia Teresę z Ávili jako rygorystycznego, klarownego świadka zjawisk nadprzyrodzonych, przeciwstawiając się racjonalistycznym i medycznym redukcjonizmom, oraz zaprasza szerokie grono czytelników do bezpośredniego poznania jej głosu. Łącząc duchowy portret z kontekstem kulturowym i historycznym, autor przekonuje, że świadectwo Teresy ma głębokie znaczenie dla epoki kuszonej zapomnieniem o transcendencji. Początek książki przedstawia współczesny kryzys sensu, osadzony w scenie rozgrywającej się w katedrze Notre-Dame, a następnie proponuje wyznania Teresy jako najbardziej przekonującą odpowiedź na współczesne wątpliwości dotyczące zjawisk nadprzyrodzonych. Autor odrzuca pseudomedyczne wyjaśnienia mistycyzmu, nalega na przygotowanie i takt w podejściu do takich tematów oraz określa swój cel: nie jest nim naukowa biografia, lecz analiza świadectwa Teresy jako „posłanki nadprzyrodzoności”. Umieszcza ją w intensywnej szesnastowiecznej kulturze religijnej Hiszpanii, wskazuje na podobieństwa ze świętym Augustynem i podkreśla ogromne bogactwo psychologiczne literatury mistycznej. Narracja następnie przechodzi do miejsca i charakteru: surowe, kamienne miasto Ávila kontrastuje z ciepłym, klarownym, praktycznym geniuszem Teresy, podczas gdy Toledo lepiej pasuje do jej stylistycznej wyjątkowości. Jej rodzina zostaje przedstawiona jako pobożna i pełna wigoru – wzorowy ojciec, łagodna matka i bracia, którzy popłynęli do Nowego Świata – w mieście ukształtowanym przez dominikanów, wczesnych jezuitów i znaczącą pobożność świecką. Epizody z dzieciństwa sygnalizują powołanie: udaremniona próba poszukiwania męczeństwa z bratem, prowizoryczne pustelnie, wczesna działalność charytatywna i synowskie powierzenie się Matce Bożej. Na koniec autor przywołuje jej obecność – urodę, krzepką postawę, późniejsze choroby, cenne relikwie – oraz jej żywy umysł, chłonny książek, a jednocześnie zakorzeniony w konkretnym, pozbawionym sentymentalizmu realizmie, który naznaczy jej duchowe świadectwo.