„Paroles d'un solitaire” Louisa de Roberta to zbiór osobistych esejów i refleksji napisanych na początku XX wieku. Książka rozważa tematy samotności, starzenia się, choroby, natury, śmierci i rzemiosła pisarskiego, łącząc liryczne obserwacje z autobiograficznymi wspomnieniami. Narrator – pięćdziesięcioletni inwalida, który wybrał odosobnienie – odnajduje sens w cichych rutynach, przyjaźni, czytaniu i zmieniających się porach roku, jednocześnie przedstawiając portrety ze świata literatury. Rezultatem jest intymny, ludzki dziennik życia sprowadzonego do podstaw.

Otwarcie dzieła przechodzi od czułej dedykacji dla przyjaciela do medytacji w pierwszej osobie, prowadzonej przez pięćdziesięcioletniego mężczyznę, który porzucił ambicje na rzecz przyjemności płynących z myśli, światła w ogrodzie i ciszy. Rozważa zwodnicze dary przeznaczenia, słodycz i ulotność jesieni oraz konieczność śmierci, wątpiąc w osobistą nieśmiertelność, jednocześnie odnajdując ciągłość w potomności i w trwałości inspiracji. Zły stan zdrowia i nerwowe dolegliwości ograniczają jego siły, dlatego polega na małych rytuałach – słuchaniu ptaków, czytaniu Plutarcha przez kuzyna oraz obserwowaniu słońca i chmur – aby podtrzymać swoje wewnętrzne życie. Wyobraża sobie przyszłego poetę wyczuwającego jego obecność w zbudowanym przez niego domu, wspomina słowika śpiewającego w czasie wojny i akceptuje to, że długa rekonwalescencja nauczyła go odporności. Anegdoty szkicują portrety pisarzy i przywódców – podziwiając dyscyplinę, którą nauczył się od Lotiego, życzliwość i wrażliwość u Rostanda, nagłą śmierć Pierre’a Curie – i prowadzą do scen z hiszpańskiego klasztoru, gdzie miarowe tykanie czasu pogłębia jego poczucie śmiertelności. Wspomnienia surowego nauczyciela i sekretne młodzieńcze lektury prowadzą do jego pierwszych powieści i ironicznego spotkania z tym samym mistrzem, podczas gdy współczujące winiety z zwinnej jaskółki, ufnej ropuchy i oswojonego rudzika rozszerzają jego temat wspólnoty z pokornymi stworzeniami. Krótkie notatki o błędnie ocenionych motywach, granicach mówienia prawdy i niedokończona historia o twórczych zawirowaniach Zoli zamykają tę początkową sekcję. (To jest automatycznie wygenerowane streszczenie.)