"Paroles d'un solitaire" Louisa de Roberta to zbiór osobistych esejów i refleksji napisanych na początku XX wieku. Rozważa kwestie samotności, starzenia się, choroby, natury, śmierci i rzemiosła pisarskiego, łącząc liryczne obserwacje z autobiograficznymi wspomnieniami. Narrator – pięćdziesięcioletni inwalida, który wybrał odosobnienie – odnajduje sens w cichych rutynach, przyjaźni, czytaniu i zmienności pór roku, jednocześnie przedstawiając portrety ze świata literackiego. Rezultatem jest intymny, ludzki pamiętnik życia sprowadzonego do jego esencji.

Utwór rozpoczyna się od czułej dedykacji dla przyjaciela, przechodząc w pierwszoosobową medytację pięćdziesięcioletniego mężczyzny, który porzucił ambicję na rzecz przyjemności myśli, światła w ogrodzie i ciszy. Rozważa zwodnicze dary losu, słodycz i ulotność jesieni oraz nieuchronność śmierci, wątpiąc w osobistą nieśmiertelność, lecz odnajdując ciągłość w potomności i w trwałości inspiracji. Zły stan zdrowia i dręczące nerwy ograniczają