„Siostry w krzyżu” Alekseja Riemizowa to powieść napisana na początku XX wieku. Historia koncentruje się wokół Piotra Aleksiejewicza Marakulina i bada życie mieszkańców petersburskiej kamienicy, zagłębiając się w pytania o los, winę i kondycję ludzką. Książka maluje żywy obraz rosyjskiego życia miejskiego i duchowego, łącząc realizm z elementami symbolicznymi i nutą folkloru. Narracja jest przesiąknięta głęboką medytacją nad cierpieniem, stratą i poszukiwaniem indywidualnego sensu w obliczu zbiorowych zmagań współczesnej Rosji. Otwarcie „Sióstr w krzyżu” rozpoczyna się od wprowadzenia sytuującego Riemizowa jako pisarza głęboko zakorzenionego w rosyjskich tradycjach i folklorze, a jednocześnie świadomego współczesnych kwestii społecznych i duchowych. Historia koncentruje się następnie na Marakulinie, urzędniku z Petersburga, który po niesprawiedliwym zwolnieniu z pracy z powodu błahego błędu i możliwej zdrady popada w izolację, ubóstwo i egzystencjalne pytania. Sugestywne opisy stanu we