„Arabskie Noce: Opowieści z Tysiąca i Jednej Nocy” Edmunda Dulaca to zbiór krótkich opowiadań, prawdopodobnie napisanych lub skompilowanych na początku XX wieku. Dzieło to adaptuje i przedstawia na nowo klasyczne historie z legendarnej bliskowschodniej antologii znanej jako „Księga tysiąca i jednej nocy”. Historie te obracają się wokół egzotycznych przygód, magicznych istot i dramatycznych zwrotów akcji, a wśród powracających postaci znajdują się sułtan Szahriar, jego brat Szahzaman oraz sprytna Szeherezada, która wykorzystuje opowiadanie historii zarówno jako strategię przetrwania, jak i sztukę. Otwarcie „Arabskich Nocy” przedstawia najpierw historię ramową: po doznaniu zdrady ze strony swoich żon, dwaj królewscy bracia, Szahriar i Szahzaman, wyruszają, aby osobiście przekonać się o niewierności kobiet i dochodzą do przekonania, że wszystkie kobiety są niewierne — co prowadzi Szahriara do wydania dekretu, że każdego wieczoru będzie brał nową żonę i egzekwował ją następnego ranka. Kied