„Bilder der Wunderkunst und des Aberglaubens” Karla Gräbnera to historyczna relacja napisana na początku XIX wieku. Książka zagłębia się w tradycje, wierzenia i praktyki związane z magią, przesądami oraz tak zwanymi czarnymi sztukami w Europie, ze szczególnym uwzględnieniem znaczących postaci i legendarnych „ksiąg magicznych”. Obejmuje szerokie spektrum tematów, od czarów i opowieści o duchach po metody wróżenia, amulety i słynne procesy czarownic, często podchodząc do tych zagadnień z racjonalnej i krytycznej perspektywy. Praca ta prawdopodobnie zainteresuje czytelników ciekawych historycznego rozwoju przesądów, magii ludowej oraz racjonalnego demaskowania takich wierzeń. Wstęp książki przedstawia jej strukturę i cel: jest ona podzielona na trzy główne części — pierwsza dotyczy magii i czarów, druga koncentruje się na przesądach, a trzecia przedstawia historie o duchach wraz z okazjonalnymi naturalnymi wyjaśnieniami. Wprowadzenie podkreśla różnicę między magią naturalną a tak zwaną „nadprzyrodzoną”, uwypuklając powstawanie przesądów z niewiedzy o przyczynach naturalnych i ludzkiej fascynacji nieznanym. Wczesne rozdziały przeglądają sylwetki znanych magów i domniemanych czarowników, omawiają pochodzenie i historię magii oraz przedstawiają różne praktyki magiczne i wierzenia nadprzyrodzone takie jak nekromancja, czarnoksięstwo oraz tworzenie magicznych przedmiotów, takich jak amulety i talizmany. Całość utrzymana jest w tonie krytycznym; autor przypisuje wiarę w magię i czary bardziej oszustwom, samooszukiwaniu się i ignorancji niż rzeczywistości, kładąc podwaliny pod sceptyczne, lecz gruntowne badanie magicznych i przesądnych tradycji przeszłości.