„Sämtliche Werke 16: Das Gut Stepantschikowo und seine Bewohner” Dostojewskiego to powieść napisana w połowie XIX wieku. Książka wydaje się koncentrować na rosyjskiej posiadłości wiejskiej i jej ekscentrycznych mieszkańcach, ze szczególnym uwzględnieniem tematów humoru i satyry w społeczeństwie rosyjskim. Główne przedstawione postacie to dobroduszny pułkownik Jegor Iljicz Rostaniew, jego apodyktyczna matka generałowa, manipulujący Foma Fomicz Opiskin oraz wielu innych członków rodziny i podopiecznych, których losy splatają się w sposób komiczny i krytyczny. Centralnym elementem historii jest konflikt między życzliwością, słabością, manipulacją a komiczną absurdalnością, która panuje w mikroświecie posiadłości. Początek tej powieści nadaje ton dyskusjom na temat natury rosyjskiego humoru i jego korzeni w sprzecznościach społecznych, takich jak połączenie elementów azjatyckich i europejskich oraz walka między tradycją a nowoczesnością. Narracja następnie przedstawia pułkownika Rostaniewa, łagodnego i ustępliwego właściciela ziemskiego, którego życie komplikuje się przez nawał krewnych i podopiecznych – zwłaszcza po tym, jak jego matka i jej świta zjeżdżają do posiadłości, sprowadzając ze sobą intryganta Fomę Fomicza. Przedstawiono szczegółowe tło dynamiki rodzinnej, przybycia i dojścia do władzy Fomy Fomicza oraz osobistego związku narratora z domostwem. Gdy narrator przygotowuje się do wizyty w Stepanczykowie, uwikłany w intrygi mające na celu aranżowanie małżeństw i rozwiązywanie domowego chaosu, scena jest przygotowana na satyryczne studium rodziny, władzy i życia prowincjonalnego w Rosji.