"Die Heiligen der Merowinger" Carla Albrechta Bernoulliego to publikacja historyczna i naukowa, napisana pod koniec XIX lub na samym początku XX wieku. Książka bada rolę, tradycje i znaczenie kulturowe świętych w okresie Merowingów w historii Franków, koncentrując się na ewolucji hagiografii i popularnych wierzeń religijnych, a nie na rozwoju doktrynalnym. Poprzez krytyczną analizę historyczną Bernoulli bada, jak świętość funkcjonowała zarówno jako pamięć społeczna, jak i siła katalizująca we wczesnośredniowiecznym społeczeństwie, ze szczególnym uwzględnieniem postaci takich jak św. Marcin z Tours. Wstęp do książki zawiera przedmowę, szczegółowo opisującą podejście metodologiczne autora oraz wyzwania związane z rekonstrukcją popularnej, niedogmatycznej religii Galii Merowingów, zestawiając ją z późniejszymi, bardziej teologicznie rygorystycznymi okresami. Następnie przedstawia strukturę książki, po czym następuje dogłębna analiza genezy chrześcijańskiej hagiografii. Początkowe rozdziały przedstawiają życie i legendę Marcina z Tours, udokumentowane przez Sulpicjusza Sewera, podkreślając przemianę Marcina z rzymskiego żołnierza w czczonego biskupa i cudotwórcę. Poprzez streszczenia kluczowych epizodów – jego czynów miłosierdzia, cudów, oporu wobec pogaństwa oraz roli zarówno lidera monastycznego, jak i osoby publicznej – narracja pokazuje, jak Marcin stał się „świętym wzorcowym”, którego życie, charakter i przypisywane mu cuda głęboko ukształtowały merowińskie wyobrażenia o świętości.