„Geschwister Rosenbrock” Diedricha Speckmanna to powieść napisana na początku XX wieku. Akcja, osadzona w północnoniemieckiej kolonii na wrzosowisku, śledzi losy osieroconego rodzeństwa Gerda i Leidchen (Adelheid), którzy dorastają wśród ciężkiej pracy, surowych obyczajów i zżytej społeczności sąsiedzkiej. Historia przeciwstawia sumienną, stateczną naturę Gerda żywiołowemu, silnemu temperamentowi Leidchen i umieszcza ich w kontekście wiejskich napięć, zwłaszcza z synem młynarza Hermannem, oraz pod okiem starych i nowych nauczycieli. Początek powieści ukazuje zimowy dzień szkolny w Brunsode, przerwany, gdy Gerd i Leidchen zostają wezwani do umierającej matki, której ostatnie słowa zobowiązują Gerda do opieki nad siostrą; sąsiadki następnie czuwają, przygotowują ciało, a społeczność bierze udział w pogrzebie w Grünmoor. Przybywa nowy nauczyciel, opady śniegu otaczają jego lekcję na wrzosowisku, a mały bunt o imię Leidchen (odmowa używania „Adelheid”) sygnalizuje jej ducha, podczas gdy bitwa na śnieżki umacnia rywalizację Gerda z chełpliwym Hermannem. W domu, z nową rodziną ich przyrodniego brata Jana, rodzeństwo ciężko pracuje; wysłani po słomę wrzosową łodzią, dzielą się zabawną kłótnią o podarowaną czekoladę, co sugeruje niechcianą uwagę Hermanna. Akcja przenosi się do bierzmowania Leidchen: wiosenny blask, wizyta na grobie matki i uroczysta procesja. Tego popołudnia Gerd i Leidchen spacerują po swoich polach i wyciętym wrzosowisku, wspominając rodzinny trud, planując nadchodzące prace torfowe i cicho wyczuwając jej przejście z dzieciństwa, co kończy się jego ostrożną troską, gdy ona pragnie wspinać się wśród sosen.