„Z historii ludzkiej głupoty” Maxa Kemmericha to polemiczna krytyka kulturowa napisana na początku XX wieku. Przedstawia, jak ludzka głupota – przede wszystkim religijny literalizm i instytucjonalny dogmatyzm – wypaczyła osąd i życie publiczne, ilustrując swoje tezy ciętymi anegdotami historycznymi i uczonymi odniesieniami. Prawdopodobnym celem jest ujawnienie intelektualnych i moralnych kosztów niekwestionowanego autorytetu, zwłaszcza gdy powołuje się na nieomylność biblijną. Wstęp książki wyznacza skromny zakres, po czym autor argumentuje, że traktowanie Biblii jako absolutnej miary prawdy jest testem inteligencji: albo odrzuca się werbalną inspirację tam, gdzie fakty przeczą pismu, albo popełnia się podstawowy błąd rozumowania. Analizuje papieskie roszczenia do władzy oparte na „Tu es Petrus”, zestawia spryt duchowieństwa ze świecką łatwowiernością oraz ukazuje absurdy średniowiecznego scholastycznego dzielenia włosa na czworo i rabinicznej kazuistyki jako objawy myślenia zależnego