„Andrea del Sarto” Emila Schaeffera to monografia historyczno-artystyczna napisana na początku XX wieku. Praca ta analizuje życie, twórczość i wpływ florenckiego malarza Andrei del Sarto, porównując to, co biografia może wyjaśnić, z tym, co ujawniają same dzieła malarskie. Studium łączy narrację z analizą formalną, omawiając jego szkolenie, kluczowe zlecenia, charakterystyczny styl oraz jego trwały wpływ na późniejszą sztukę florencką. Wstęp monografii argumentuje, że artystów najlepiej rozumieć poprzez ich dzieła – jednak czyni wyjątek dla Andrei, którego sztuka i życie są niezwykle ze sobą splecione. Szkicuje jego drogę od syna krawca do poszukiwanego malarza, jego kształcenie u Piera di Cosimo i na podstawie modeli Michała Anioła, jego wczesne cykle fresków dla Annunziaty i Scalzo, oraz brzemienne w skutki małżeństwo z Lukrecją del Fede, które, jak opowiada Vasari, skomplikowało jego finanse i wybory. Schaeffer relacjonuje słynne zaproszenie Andrei na dwór francuski, jego powrót do