Andrea del Sarto autorstwa Emila Schaeffera to monografia historyczno-artystyczna napisana na początku XX wieku. Bada życie, twórczość i wpływ florenckiego malarza Andrei del Sarto, zestawiając to, co można wyjaśnić biografią, z tym, co ujawniają same obrazy. Badanie łączy analizę narracyjną i formalną, omawiając jego szkolenie, kluczowe zlecenia, charakterystyczny styl oraz jego trwały wpływ na późniejszą sztukę florencką. Wstęp monografii przekonuje, że artystów najlepiej rozumie się poprzez ich dzieła – jednak czyni wyjątek dla Andrei, którego sztuka i życie są niezwykle ze sobą splecione. Szkicuje jego drogę od syna krawca do poszukiwanego malarza, jego kształcenie u Piera di Cosimo i na podstawie modeli Michała Anioła, jego wczesne cykle fresków dla Annunziaty i Scalzo, oraz brzemienne w skutki małżeństwo z Lukrecją del Fede, które, według Vasariego, skomplikowało jego finanse i wybory. Schaeffer opowiada o słynnym zaproszeniu Andrei na dwór francuski, jego stęsknionym powrocie do Florencji i niewłaściwym wykorzystaniu królewskich funduszy, ucieczce przed zarazą do Mugello, ocalonej podczas oblężenia Ostatniej Wieczerzy z San Salvi oraz jego samotnej śmierci. Narracja następnie przechodzi do zwięzłego krytycznego portretu: mistrzostwa Andrei w projektowaniu fresków, harmonii tonalnej i pełnej gracji draperii; jego względnej słabości w dramatyzmie; jego zaangażowania w twórczość Leonarda i Michała Anioła; szczegółowych analiz dzieł takich jak Madonna delle Arpie, Charitas, Madonna del Sacco i cykl św. Jana; oraz końcowej uwagi na temat jego szerokiego wpływu na późniejszych Florentczyków, a nawet tendencje barokowe. (To jest automatycznie wygenerowane streszczenie.)