"Die Kauzburg : Roman z pamiętnika przyjaciela" autorstwa Hansa Kabotha to powieść napisana na początku XX wieku. Jej akcja koncentruje się na leśniczym, który zamieszkuje w starożytnym zamku zakonnym przekształconym w leśniczówkę i zapisuje swoje doświadczenia w lirycznym, introspektywnym dzienniku. Opowieść łączy w sobie romans z naturą, przesądy i odradzającą się pogańską przeszłość z niepokojącą fascynacją narratora rudowłosą młodą kobietą o imieniu Marianne, podczas gdy surowa gospodyni i lokalne duchowieństwo stanowią ramy chrześcijańskiego porządku, który zaczyna on burzyć. Początek powieści opisuje przybycie leśniczego do małego nadrzecznego miasteczka i jego wprowadzenie się do majestatycznego kamiennego zamku „Kauzburg”, którego nocne piękno i plotki o nawiedzeniach niepokoją go i jednocześnie urzekają. Zatrudnia Marianne, uderzające „dziecko ulicy”, i szybko ulega jej urokowi; wspólne wędkowanie i spacer przy świetle księżyca pogłębiają naładowaną, niejednoznaczną więź między nimi. Podczas gwałtownej burzy szuka jej, by odkryć w piwnicy oświetlone błyskawicą podziemne przejście i wyrzeźbioną sowę nad klęczącą postacią, co sugeruje ukryty kult pogański; w ciemności ona obejmuje go i gryzie, a potem pojawia się z powrotem skromnie, jakby nic się nie stało. Uroczysta procesja katolicka następnego dnia przedstawia Marianne jako podobną do Madonny nosicielkę woskowego dziecka, co zaostrza napięcie powieści między obrazami pogańskimi a chrześcijańskimi. Sam narrator eksploruje tunel, wychodząc do ukrytej, nietkniętej doliny usianej oznaczonymi kamieniami przypominającymi starożytne miejsce kultu, gdzie ciche, ludzkie westchnienie sugeruje nowe tajemnice, gdy kończy się początkowy fragment. (Jest to automatycznie wygenerowane streszczenie.)