„Sämtliche Werke 18 : Aus einem Totenhause” Fiodora Dostojewskiego to powieść półautobiograficzna, napisana w połowie XIX wieku. Przedstawia życie w syberyjskiej kolonii karnej oczami Aleksandra Pietrowicza Goriaczykowowa, szlachcica skazanego za zabójstwo żony, łącząc surową obserwację z głębokim wglądem psychologicznym. Skupia się na codziennych rutynach, karach, ekonomii więziennej oraz zaskakującym połączeniu brutalności i ludzkich uczuć wśród skazańców. Utwór rozpoczyna się od medytacji redaktora na temat przyszłości Syberii i krótkiej przedmowy lokalizującej wygnanie autora, a następnie przedstawia historię poprzez narratora, który spotyka samotnego Goriaczykowowa w prowincjonalnym miasteczku; po śmierci Goriaczykowowa narrator odnajduje i prezentuje jego więzienne notatki. Notatki te najpierw opisują „Ostrogg”: jego palisady, baraki, apele, strażników oraz segregowane klasy więźniów z ich charakterystycznym ubiorem i ogolonymi głowami. Goriaczykow zapisuje kodeks społeczny skazańców — dumę, drażliwość, intrygi i widoczny brak jawnych wyrzutów sumienia — ilustrowany takimi epizodami jak nieustraszony więzień stawiający czoła karze oraz mrożący krew w żyłach ojcobójca, który lekceważąco mówi o swojej zbrodni. Twierdzi on, że najgorszą torturą nie jest praca fizyczna, lecz wymuszone wspólne życie i upokarzająca daremność pracy pod przymusem, podczas gdy przetrwanie zależy od prywatnych rzemiosł, tajnego handlu i przemytu, oraz drobnych jałmużn od mieszkańców miast. Wczesne sceny szkicują zimowe rutyny, proste jedzenie, duszne baraki oraz szorstką, żartobliwą koleżeńskość, która definiuje codzienne życie. (To jest automatycznie wygenerowane streszczenie.)