"Fetzen : Z awanturniczej kroniki zbędnego człowieka" autorstwa Alexandra Weickera to powieść napisana na początku XX wieku. To satyryczna, naszpikowana aforyzmami kronika dorastania młodego mężczyzny, ujęta w ramy opowieści redaktora wydającego pozostawiony po przyjacielu dziennik. Główny bohater, Jappes, przenosi się z trudnego wiejskiego dzieciństwa na uniwersytet i do miasta pełnego pokus, krzyżując drogi ze światową sąsiadką i bezbronną dziewczyną, której pomaga w lombardzie. Tonacja łączy bezczelny humor z ostrą krytyką społeczną środowiska akademickiego, moralności i pożądania. Początek książki nadaje figlarną ramę redakcyjną: narrator otrzymuje chaotyczny manuskrypt (i żywą ropuchę) swojego zmarłego przyjaciela i postanawia opublikować studencką kronikę. Następnie poznajemy Jappesa – zahartowanego przez szkołę i pobożną matkę – który wstępuje na uniwersytet, włóczy się po mieście i pisze dowcipne, drwiące z siebie notatki w dzienniku. Wynajmuje obskurny pokój u Wertheimów, przemierza sale wykładowe i, w obliczu braku pieniędzy, zastawia szachy, po czym oddaje uzyskane pieniądze dziewczynie kupującej wieniec pogrzebowy dla swojej matry. Pojawiają się dwie kluczowe relacje: Reinette (Amourette), zalotna sąsiadka, która go uwodzi i kłóci się z nim, oraz Pepy, wdzięczna dziewczyna z lombardu, która później wyznaje, że jest nieślubnym dzieckiem i czerpie z cynicznych rozważań Jappesa na temat małżeństwa, ojców i „duszy”. Interludia wyśmiewają pompatycznego gospodarza i paradę profesorów, podczas gdy miasto roji się od typów studentów i seksualnej brawury. Rozdział kończy się, gdy Jappes zabiera Pepy na Lohengrina – rozdarty między prawdziwym uczuciem a drażniącą ironią – a następnie droczy się z nią w kawiarni, wygłaszając drwiące uwagi na temat miłości i małżeństwa.