„Dziki ogród” Grete von Urbanitzky to powieść napisana na początku XX wieku. Opowiada o oddanej nauczycielce, pannie doktor Hannie Südekum, która próbuje przeprowadzić dorastające dziewczęta – zwłaszcza Gertrud – przez przebudzenie, bunt oraz ograniczenia i ślepe zaułki dorosłego społeczeństwa, jednocześnie mierząc się z własną samotnością. Równoległe wątki, dotyczące wrażliwego chłopca, którego korepetycje udziela, oraz magnetycznej rzeźbiarki, która burzy spokój burżuazyjnej pary, rozszerzają historię w studium pożądania, autorytetu i nowoczesności. Początek powieści ukazuje Hannę w jej skromnym pokoju, pocieszającą Gertrud, której matka zniszczyła sekretny zeszyt z cennymi cytatami, i przypomina, jak Hanna po raz pierwszy zdobyła zaufanie tej niespokojnej dziewczyny po szkolnej kłótni. Mijają trzy lata: życie Hanny jest całkowicie związane ze szkołą dla dziewcząt; nie ufa wymówkom rodziców, udziela korepetycji chłopcu (Erwinowi), który ubóstwia wpływowego męża stanu, i jest zaniepokojona, gdy znana jej młoda para wraca urzeczona wolnomyślicielską rzeźbiarką Alexandrą. Gdy okres dojrzewania przemienia jej klasę – przynosząc chichoty, panikę i śmierć koleżanki z powodu choroby – anonimowy donos prowadzi Hannę i koleżankę do klubu nocnego, gdzie znajdują uczennicę z aktorem, a następnie zmierzającą do hotelu; szok potęguje się, gdy Hanna później dostrzega swoją zamężną przyjaciółkę w intymnej scenie nocnej. Z trudem uczy w obliczu nowych obsesji dziewcząt, oddala się boleśnie od Gertrud i przeżywa prywatny kryzys związany ze starzeniem się i samotnością; sekcja kończy się, gdy inna uczennica, Grete, wścieka się na dorosłe kłamstwa i na książki, które ignorują wewnętrzne zmagania dziewcząt.