„Die Anthropophagie” Richarda Andree to studium etnograficzne napisane pod koniec XIX wieku. Bada ono habitualny kanibalizm jako praktykę kulturową – z wyłączeniem przypadków spowodowanych głodem – w prehistorii, źródłach klasycznych, europejskim folklorze i współczesnych społeczeństwach na całym świecie. Praca gromadzi dowody, klasyfikuje motywy (zemsta, rytuał, magia, prawo społeczne), mapuje rozmieszczenie geograficzne i sugeruje stopniowy zanik wraz z rozszerzającym się wpływem europejskim. Wstęp do studium przedstawia jego zakres i metodę, a następnie szybko przechodzi do dowodów. Najpierw omawia prehistoryczny kanibalizm na podstawie znalezisk jaskiniowych i ludzkich kości ze śladami nacięć (Belgia, Francja, Włochy, Półwysep Iberyjski, Niemcy), cytując uczonych takich jak Spring, Garrigou, Regnault, Piette i innych, aby argumentować za przynajmniej prawdopodobną konsumpcją ceremonialną lub odżywczą (zwłaszcza mózgu i szpiku kostnego). Następnie przegląda „przetrwałości” w mitach i folklorze – od greckich legend (Polifem, Tantal, Atreus) i europejskich opowieści o czarownicach po historie słowiańskie, fińskie i tureckie – i ukazuje żywe przesądy, które przypisują moc lub uzdrowienie ludzkiej krwi i organom, z nowoczesnymi przypadkami profanacji grobów i jedzenia organów na polu bitwy jako ponurymi paralelami. Zwięzły rozdział historyczny gromadzi świadectwa klasyczne (Herodot, Strabon, Porfiriusz, Salustiusz, Juwenal, Hieronim), aby połączyć starożytność z teraźniejszością. Następnie rozpoczyna się przegląd regionalny: na Archipelagu Malajskim szczegółowo opisuje prawnie usankcjonowany kanibalizm ludu Batta oraz rzadsze praktyki wśród Dajaków i grup filipińskich (rytualne jedzenie serc przez Manobo, rodziny wyrzutków Asuan, zwyczaje łowców głów), podczas gdy na kontynencie azjatyckim odnotowuje tylko sporadyczne przypadki, spowodowane głodem lub plotkami. W Afryce dokumentuje praktyki zachodnioafrykańskie od Sierra Leone po Deltę Nigru – w tym liczne relacje naocznych świadków zabójstw oraz otwartą sprzedaż lub gotowanie ludzkiego mięsa w Bonny, Okrika i Old Calabar – a w równikowej Afryce Zachodniej donosi o ludzie Fan, gdzie kanibalizm obejmuje handel zwłokami i rabowanie grobów.