"Adolf Schreiber: Ein Musikerschicksal" Maxa Broda to pamiętnik biograficzny napisany na początku XX wieku. Przedstawia on utalentowanego, lecz skromnego kompozytora i kapelmistrza Adolfa Schreibera, który zmaga się z ubóstwem, zwątpieniem w siebie i obojętną maszynerią świata teatralnego, mimo że jego pieśni ujawniają rzadki, indywidualny głos. Portret ten łączy intymne wspomnienia, krytyczną ocenę i listy, aby pokazać, jak pryncypialny, nadwrażliwy artysta wielokrotnie niweczył własne szanse na uznanie. Wspomnienia rozpoczynają się od utonięcia Schreibera w Wannsee oraz wspomnienia autora o nieudanej publicznej akcji z 1913 roku, której celem było zapewnienie mu występów. Książka ukazuje skrajną skromność Schreibera i jego autodestrukcyjne zachowania – wrogość wobec pochwał, odmawianie pomocy – na tle żarliwego orędownictwa narratora dla jego pieśni (zwłaszcza tych do tekstów Altenberga) oraz wspomnień o ich wspólnej praskiej młodości, wczesnych muzycznych pasjach i żydowskim pochodzeniu. Narracja pokazuje następnie, jak brak pieniędzy uwięził go na prowincjonalnych scenach operetkowych, z rzadkimi szansami na operę, które nie przynosiły trwałych zmian, podczas gdy kontakty z wydawcami, śpiewakami, a nawet Humperdinckiem spełzły na niczym. Jego styl jest nakreślony jako prosty, lecz oryginalny, z pozornie naiwnymi zwrotami harmonicznymi, zilustrowany poprzez cykle do tekstów Morgensterna i Liliencrona i naznaczony nieszczęściami, takimi jak nieudany koncert w Berlinie. Część ta kończy się jego separacją małżeńską, wyczerpującym romansem, upokorzeniem związanym z zastąpieniem go na premierze, którą przygotował, oraz listem przyjaciela opisującym dni poprzedzające jego samobójstwo i bezlitosne reakcje środowiska teatralnego.